۱۳۹۰ مرداد ۱۶, یکشنبه

به پا خاستگان سوری، صف بندی بین المللی را تحمیل می کنند




نزدیک به 5 ماه پس از آغاز اعتراضهای توده ای علیه رژیم اسدها و اعلان جنگ حاکمان دمشق به شهروندان خود، نه تنها هیچ نشانه ای از پایان جُنبش به چشم نمی خورد، بلکه این رژیم سوریه است که با ناکار ماندن ابزارهای اقتدارش، به پایان کار خویش نزدیک می شود.
بشار اسد مسیر مُعمر قذافی را انتخاب کرده و به جنگ تمام عیار علیه مردُم غیرنظامی روی آورده است. تانکهای آقازاده اسد در شهرها و روستاها مردم را به گلوله می بندند، تک تیراندازان او از روی پُشت بام هر جُنبنده ای را هدف می گیرند و دستگاه های امنیتی تحت امر وی خانه گردی می کنند و به دستگیری جمعی می پردازند. حاکمان سوریه دو هزار غنیمت جنگی در شکل کُشته و هزاران غنیمت دیگر در قالب زخمی از مردُم گرفته اند. این همه اما فقط توانسته است خواست "اسقاط نظام" را در پایگاه های خیزش تقویت و به دورافتاده ترین نُقاط کشور نیز مُنتقل کند.
مُبارزه پیگیر و ایستادگی شُجاعانه مردُم سوریه، خاستگاهی است که اینک در حال شکل دادن به صف بندی بین المللی علیه رژیم اسد است. توافُق شورای امنیت سازمان ملل بر سر صُدور یک بیانیه پس از هفته ها بحث و اختلاف نظر، فاصله گیری روسیه و چین از رژیم سوریه را علامت می دهد. اگر چه به نظر می رسد نگرانی این دو کشور بیشتر به خاطر سرنوشت نامعلوم حُکومت سوریه در صورت ادامه مسیر نامُوفق فعلی باشد، با این وجود آنها برای نخُستین بار افزوده بر اعتراف به بُن بست این مسیر، تابلوی آن را نیز برای هُشدار به دوست خود در دمشق بالا برده اند.
رییس جمهور روسیه، آقای مدویدیف پس از انتشار بیانیه شورای امنیت لازم دید به گونه جُداگانه نیز توضیح دهد: "بشار اسد باید هر چه زودتر به اصلاحات تن بدهد و گرنه سرنوشتی غم انگیز در انتظار وی خواهد بود."  
تحت اجباری مُشابه، "شورای همکاری خلیج" نیز در بیانیه ای که روز گُذشته (شنبه) صادر کرد، با ابراز نگرانی از "ادامه خونریزی و به کارگیری گسترده خشونت علیه مردُم"، صاحبان قُدرت در سوریه را فراخواند تا مُطالبات شهروندان خود را به رسمیت بشناسند" و "بُحران را رفُرمهای واقعی حل کنند".
نشانه دیگر از شکل گیری صف بندی مزبور را وزیر خارجه تُرکیه ارایه کرد. وی با تایید رسمی توقیف محموله تسلیحاتی جمهوری اسلامی در مرز سوریه، به آقای اسد و پُشتیبانان وی در تهران پیام داد که سیاست سرکوب مُطالبات واقعی + اصلاحات نمایشی در همین نُقطه به انتها رسیده و آنکارا اشتیاق زیادی برای حرکت از پس تحولات ندارد.
 منصور امان

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر